تطبيق و توضيح اكنون بايد ديد كدام بيان منطقى يا برهان اطمينان بخشى است كه به ثبوت رساند كه « استقلال هستى اجزاء جهان كه در برابر ديدگان ما هستند حال محتويات آئينه ( تمثيل سابق ) را ندارند » ؟ و با پشتگرمى كدام دليل مىتوان اين احتمال را نفى كرد و گفت : « استقلال هستيهايى كه در جهان مشهود هستند ( نه اصل هستيها ) از آن چيز ديگرى كه ما نمىبينيم نيست بلكه هر واحد موجود يك استقلال جداگانه دارد » ؟ در حالى كه اين گونه اشتباهات حتى در زندگى روزانه بسيار دامنگير مىشود . مگر ما افراد بشر نبوديم كه هزارها سال با اين گمان بسر مىبرديم كه در زمينى آرام و بىحركت آرميده و خزيده لانه داريم و گنبدهاى نيلگون افلاك با قنديلهاى فروزان خود به دور سر ما گردش مىكنند ؟ ! چگونه يكباره به خود آمده و فهميديم كه بر خلاف انتظار حتى يك لحظه نيز آرام نداشته و در هر شبانه روز هزارها فرسنگ ( در نقاط استوائى زمين معادل چهل هزار كيلومتر تقريبا ) راه پيمايى مىكنيم ؟ و به اين نيز قناعت نكرده و با حركت انتقالى در هر سال صدها ميليون كيلومتر مسافت تكاپو مىنماييم . و در عين حال آنچه اكنون از جهان بيرون از خود مىبينيم همان است كه هزار سال پيش ( زمانى كه با گمان سكون زمين بسر مىبرديم ) مىديديم و كمترين تغييرى در قيافه و جلوهء حسى عالم محسوس پيدا نشده است . همان زمينى است كه